شعر عاشقانه مازیار کوچکی

یک واو، فاصله میان محرم و محروم:

در زبان‌شناسی به این پدیده «جفت کمینه» می‌گویند: تنها یک واج می‌تواند معنای واژه را کاملاً وارونه کند. «محرم» و «محروم» دقیقاً با یک /v/ از هم جدا می‌شوند؛ در سطح عصب‌شناختی، مغز هنگام شنیدن همین یک واج، دو شبکهٔ معنایی کاملاً متفاوت را فعال می‌کند. اینجا شاعر همزمان دو بازی کرده: یکی در سطح واژه، یکی در جملهٔ «من و تو»؛ همان «و» که وصل‌کننده است، نماد فاصلهٔ وجودی می‌شود. آیا کوچک‌ترین واحد زبان می‌تواند بزرگ‌ترین فاصله‌های عاطفی را بسازد؟

راهکار:

شعر را می‌توان به یک تمرین خلاقانه تبدیل کرد: با حذف یا اضافه‌کردن یک حرف در واژگان کلیدی عاطفی، مفهوم تازه‌ای بسازید؛ مثلاً «قهر» و «گهر» یا «دل» و «درد». این بازی زبانی را در یک رباعی یا دوبیتی شخصی ادامه دهید.