شعر فراموش‌شدن و دلتنگی بعد از جدایی:
پارادوکس فراموشی عاطفی: مغز نام و چهره را محو می‌کند، اما نشانه‌های وابستگی مثل بو، مکان و آهنگ در آمیگدال و اینسولا می‌مانند؛ پس کسی می‌تواند آگاهانه به یادت نیاورد، ولی بدنش با یک محرک کوچک واکنش نشان دهد. خانه‌ات آباد، اما آیا خانه هم فراموش می‌کند؟
راهکار:
این بیت تضاد «فراموشی» و «دلتنگی» را در یک نفس می‌نشاند: طرف مقابل شاید رفته باشد، اما حافظهٔ عاطفی مثل بوی خانه در دیوار می‌ماند. می‌توانی ادامه‌اش را از زبان «خانه» بنویسی؛ خانه‌ای که فراموش‌کننده را در خود نگه داشته و هر شب جای خالی تو را به او یادآوری می‌کند.