شعر عاشقانه فداکاری

شعر عاشقانه فدای تو؛ بهشت جاودان عشق:

عشق شیدا همان مدارهای پاداش مغز را فعال می‌کند که کوکائین فعال می‌کند؛ دوپامین و اکسی‌توسین چنان سیستم پاداش را هدایت می‌کنند که معشوق برای بقای روانی مانند اکسیژن می‌شود. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده‌اند هنگام دیدن معشوق، آمیگدالا یعنی مرکز ترس مغز خاموش می‌شود؛ پس این «هر روز برای تو بمیرم» فقط استعاره نیست، روایت بیوشیمیایی دلبستگی است. اما وقتی آن مدار آرام بگیرد، از این بهشت جاودان چه می‌ماند؟

راهکار:

می‌توان این شعر را دریچه‌ای برای دیدن «خودگم‌کردگی عاشقانه» در نظر گرفت؛ همان جایی که عشق از یک حس لذت‌بخش به نوعی نیاز وجودی تبدیل می‌شود. در ادامه بد نیست به تصویر کشیده شود که این بهشت جاودان در روزهای عادی و نه فقط در شور لحظه‌ای، چطور معنا می‌گیرد.