شاعر نگاه؛ غزل ناب و لاحول عاشقانه:
در روانشناسی، نگاه مستقیم بیش از چهار دقیقه می‌تواند ترشح اکسی‌توسین را بالا ببرد و ضربان قلب دو نفر را هماهنگ کند؛ به همین دلیل در غزل، نگاه معشوق بی‌واسطه‌تر از کلام «شاعر» می‌سازد. مغز انسان واژه‌های بصری را چند هزارم‌ثانیه سریع‌تر از متن پردازش می‌کند و جمله‌ی «لاحول» اینجا نقش ترمز زبانی را در برابر آن غزل ناب بازی می‌کند.
راهکار:
این شعر نگاه را نه یک توصیف، بلکه یک نیروی مستقل برای شاعر شدن می‌بیند؛ می‌توانی مصرع بعدی را طوری بیاوری که نگاه، جای فعل و کلام را بگیرد و «لاحول» به یک برگردان شخصی تبدیل شود.