شعر عاشقانه درباره مرگ

نوازش باد؛ عشق فراتر از مرگ:

در عبری «רוּחַ» (ruach)، یونانی «pneuma» و عربی «روح» همگی هم «باد/نفس» و هم «روح» معنی می‌دهند؛ پس نوازش باد در این شعر دقیقاً همان جایی است که زبان، مرگ را به تنفس زنده وصل می‌کند. مغز هم حرکت بی‌هدف باد را با «شناخت عامل» به قصد و عشق تبدیل می‌کند. باد، قاصد یا خودِ عاشق؟

راهکار:

این تصویر، مرز میان عاشق و معشوق را در باد حل می‌کند؛ انگار عشق پس از مرگ هم فاعل است، نه مفعول. ادامه‌اش را می‌توان از زاویه‌ی خودِ باد نوشت: بادی که نمی‌داند قاصد است یا خودِ تو؛ فقط می‌داند از جایی آمده که دست‌ها تمام می‌شوند.