جذابیت متناقض چادر؛ وقتی پوشش خود کشف حجاب می‌شود:
پدیدهٔ «رمزآلودگی» در روان‌شناسی اجتماعی می‌گوید محدودیت در دیدن، کنجکاوی و کشش را افزایش می‌دهد؛ مغز برای اطلاعات ناقص، کامل‌ترین نسخهٔ ممکن را پیش‌بینی می‌کند و این پیش‌بینی با ترشح دوپامین گره می‌خورد. در تاریخ هنر هم پرده‌پوشی یا حجاب نمادین، نگاه را از سطح به تخیل می‌برد و اثر را عمیق‌تر می‌کند. نتیجه: پوشاندن اگر آگاهانه باشد، خودش یک نوع آشکارسازی است.
راهکار:
این بیت را می‌توان از نگاه «قاب و تصویر» خواند: چادر مثل قاب عکس، نگاه را محدود می‌کند تا آنچه باقی می‌ماند، پررنگ‌تر شود. ذهن از نیمه‌نشان‌ها کامل‌ترین روایت را می‌سازد؛ پس چادر اینجا ابزار پنهان‌کردن نیست، تقویت‌کننده‌ی حضور است.