شعر عاشقانه با ماه

شعر عاشقانه کوتاه؛ گفت‌وگو با ماه و خورشید:

نور ماه چیزی نیست جز بازتاب نور خورشید؛ پس وقتی ماه از «خورشیدش» می‌گوید، در واقع از منبع همان نوری حرف می‌زند که عاشق را در تاریکی برای دیگری قابل دیدن می‌کند. جالب است که در عصب‌شناسی، دلبستگی عاشقانه هم مثل نور بازتابی عمل می‌کند: دیگری منبع است و ما فقط درخشش او را در خود می‌بینیم.

راهکار:

این شعر را می‌توان به یک سه‌گانه تصویری تبدیل کرد: ماه، خورشید، تو. برای عمق بیشتر، جمله آخر را با یک تصویر حسی کامل کن؛ مثلاً «من از تو، از همان فاصله‌ای که نور می‌رسد».