شاعر تویی؛ من راوی چشمان تو:
مغز انسان یک 'مفسر' دارد در نیمکره چپ که مدام داستان میسازد. جذابترین خوراک این مفسر، نگاهها هستند؛ از انحنای مردمک و پرش مژهها شعر میبافد. پس تو شاعر نیستی، تو یک بمب اطلاعاتی برای راوی درون مغز منی. پرسش: اگر راوی فقط از چشمانت میگوید، آیا تا به حال فکر کردهای که روایتش چقدر با حقیقت نگاهت فاصله دارد؟
راهکار:
اینجا راوی نقش یک 'مترجم' بصری را دارد: چشمان تو شعر را به زبانی تصویری میسرایند و او آن را به کلام برمیگرداند. شاید عشق یعنی پیدا کردن کسی که بلد باشد نگاههایت را بخواند.