شعار تلخ اجتماعی

ذات انسان مثل هوای تهران کثیفه؛ تاملی در تلخ‌ترین تشبیه:

مفهوم «ذات کثیف» در روان‌شناسی به «خطای بنیادین اسناد» گره خورده: ما رفتارهای بد را به ذات نسبت می‌دهیم، نه شرایط. جالب اینکه وارونگی دمایی تهران هم آلاینده‌ها را مثل یک سرپوش نگه می‌دارد، درست مثل ذهن ما که قضاوت‌ها را. به‌عبارتی، هم آلودگی هوا و هم این طرز فکر، محصول ساختارند، نه سرشت. حالا سوال: اگر این ساختارها تغییر کنند، «ذات» هم عوض می‌شود؟

راهکار:

این تشبیه در عین تلخی، آینه‌ای از ذهن ماست؛ شاید آلودگی محیط صرفاً بازتابی از مه‌گرفتگی درک ما از یکدیگر باشه. اگر هوای تهران کاملاً پاک بشه، باز هم انسان‌ها رو کثیف می‌بینی؟