حرف دلاری، عمل ریالی؛ نشانههای آدمهای دو رو:
این «ناسازگاری شناختی» است؛ ذهن وقتی عمل و حرف همخوانی ندارند، بهجای تغییر رفتار، روایت را جوری بازنویسی میکند که خودش قهرمان قصه بماند. آزمایش گازانیگا روی بیماران دوتکه نشان داد نیمکره چپ بعد از هر رفتار، داستانی «منطقی» میسازد که لزوماً واقعی نیست؛ پس حرف دولاری فقط اداست، سازوکار دفاعی مغز برای حفظ تصویر خوب از خود است. حالا سؤال این است: این شکاف را طرف مقابل باید پر کند یا خود فرد؟
راهکار:
برای تبدیل این تیکه به یک پست جذاب، موقعیتهای روزمرهی متناقض را مثال بزن؛ مثلاً «پای درد دل با تو همدردی دولاری، موقع کمک عملش ریالی است» و با تصویر یا کمیک همین تضاد را بزرگتر کن.