خدا هم رقیب را آفرید: شعار فلسفی یک هوادار پرسپولیس:
رقابتهای تیمی فقط بازی نیستند؛ تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد تماشای پیروزی تیم محبوب، ترشح دوپامین را تا ۲۰درصد افزایش داده و درد اجتماعی شکست را کم میکند. جالبتر اینکه این سازوکار مغزی، همان واکنش اجداد ما در نبردهای قبیلهای است؛ دربیها نسخهی متمدن «ما در برابر آنها» هستند که بدون رقیب، معنا نمییابند.
راهکار:
این دیدگاه جالبی است: رقیب نه تنها دشمن، بلکه نیمهی نادیدهی هویت خود ماست. تصور کن اگر استقلال نبود، شکوه برد در دربی چه معنایی داشت؟ رقابت مثل آینهای است که ارزش لحظههای شیرین را دوچندان میکند؛ در واقع رقیب است که قهرمان را میسازد.