سه حرف آخر عدالت

وقتی خدا نه عدالت، که حتی سه حرف آخرش را هم نداد:

واژه‌ی «عدالت» از ریشه‌ی «عَدَلَ» به معنی راست بودن و برابری است. در الهیات اسلامی، عدل الهی رکن ایمان است. اما شاعر اینجا با طنز سیاه، با حذف سه حرف آخر (ا-ل-ت) حتی خودِ کلمه را هم سانسور می‌کند؛ انگار زبان هم از بی‌عدالتی در امان نیست. این شگرد با «غیاب دال» در نظریه‌ی لاکان همخوانی دارد که می‌گوید نبودِ نشانه، خودْ نشانه‌ی سرکوب است. پرسش تیز: اگر کلمه‌ای که برای عدالت ساخته‌ایم ناقص شود، چه امید به خودِ مفهوم باقی می‌ماند؟

راهکار:

این بازی زبانی نشان می‌دهد که بی‌عدالتی حتی دامنِ کلمه‌ی عدالت را هم گرفته. شاید طنز سیاه شاعر، تلخ‌ترین پاسخ به انتظار ما از آسمان باشد.