سفید بپوشم سیاه بپوشی

کنایه تلخ عاشقانه: روزی که من سفید بپوشم و تو سیاه:

در امپراتوری روم، سفید رنگ عزا بود و عروس‌ها زرد می‌پوشیدند؛ این ملکه ویکتوریا بود که سفید را جهانی کرد. اما نگاه فیزیک جذاب‌تر است: سفید همه نور را بازمی‌تاباند و سیاه همه را می‌بلعد. این جمله شاید یک استعاره از رابطه‌ای باشد که یک سویش فقط جذب می‌کند و سوی دیگر فقط انعکاس می‌دهد. تو تمام تاریکی‌های مرا بلعیده‌ای، و من بازتاب خلأ توام.

راهکار:

این جمله یک انتقام عاطفی ظریف است: گوینده به جای نفرین مستقیم، شکست خود را در آرزوی نقش‌بستن همان درد بر دیگری پنهان کرده. در روان‌شناسی به این «انتقال واکنشی» می‌گویند؛ جایی که زخم خورده با چرخاندن جایگاه قربانی و جلاد، دردش را موقتاً تخلیه می‌کند. انگار می‌گوید: «من اکنون عزادارم، اما روزی تو نیز لباس عوض خواهی کرد.»