تفاوت جالب رفتار با دوستان و بقیه:
جالب است بدانید که مغز انسان در جمعهای خودمانی و غریبه، فعالیت متفاوتی دارد. تحقیقات عصبشناسی نشان داده وقتی با کسی که احساس نزدیکی میکنیم حرف میزنیم، منطقه «پیشپیشانی» فعالتر میشود و کنترل هیجانات کمتر میشود، از این رو صدا بلندتر میشود. در مقابل، در جمع غریبهها، سیستم عصبی پاراسمپاتیک فعال شده و بدن به حالت «جنگ یا گریز» میرود، پس ممکن است خمیازه یا حرکات خوابآلود نشان دهیم. این تفاوت در رفتار، ریشه در بقا دارد: اعضای گروه خودی تهدید نیستند، ولی غریبهها نیاز به احتیاط دارند. جامعهی ما هم گاهی این دوگانگی را «دو رویی» مینامد، درحالیکه یک مکانیزم طبیعی است.
راهکار:
این جمله رو میشه به یک بازیگوشی خندهدار تبدیل کرد: «هرکس یه حالت داره، بعضیا تو جمعهای خودمونی حنجرهشون فعالتره و تو جمع غریبهها پاهای خوابآلود!» حالا میتونید در کامنتها از دوستاتون بپرسید کدومشون اینجورین؟