صدامو گذاشتم

صدایی که خرج آدم‌هایی شد که تا ده بلد نبودن:

در روان‌شناسی، «توهم شایستگی» نشان می‌دهد کسانی که کمترین دانش را دارند اغلب بیشترین اطمینان کاذب را به خودشان دارند. دفاع شما ممکن است به‌جای دیده‌شدن، سوخت همان توهم شده باشد. مغز انسان برای کاهش ناهماهنگی شناختی، خطاهای گذشته را توجیه می‌کند؛ شاید صدای شما در آن گوش‌ها فقط نویز بوده است، نه پیام. مرز بین حمایت و هدررفت کجاست؟

راهکار:

از منظر اقتصاد توجه، صدا و اعتبار شما یک دارایی کمیاب است؛ وقتی خرج کسانی می‌شود که ظرفیت درکش را ندارند، هم هدر می‌رود و هم ارزش اعتبار شما را کاهش می‌دهد. این جمله را می‌شود نه فقط یک گلایه، بلکه یک کشف مرزی دید: پایان سرمایه‌گذاری عاطفی روی ظرفیت‌های صفر.