صدا زدن پسر با پسر

عواقب خنده‌دار صدا زدن پسر با «پسر»:

اینو یادت نره: در روانشناسی بهش می‌گن «نظریه برچسب‌زنی» – هر برچسبی که به کسی می‌زنی، آروم‌آروم هویت واقعیش همون می‌شه. وقتی به پسرت می‌گی «پسر» ناخودآگاه نقش مادری رو پذیرفتی و اونم نقش پسرونه‌اش رو. نتیجه؟ یه روز می‌بینی عروس آورده! به نظرتون برای جلوگیری از این تراژدی‌های طنزآمیز، چه لقب‌های جایگزینی پیشنهاد می‌دید؟

راهکار:

این پست رو با یه زاویه‌ی دیگه ببین: اگر به جای «پسر» از «دوست» یا «رفیق» استفاده کنی، هم صمیمیت حفظ می‌شه، هم نقش‌ها قاطی نمی‌شه. برای رابطه‌های امروزی، اسم‌گذاری هوشمندانه می‌تونه کلی از این کمدی‌های ناخواسته رو کم کنه.