حسرت صدای ناشناخته؛ دلتنگی برای کسی که دیگر نیست:
مغز انسان صداها را در ناحیهای به نام «شیار گیجگاهی فوقانی» ذخیره میکند. جالب است که پس از مرگ یک عزیز، حافظهی صدای او سریعتر از تصویرش کمرنگ میشود – پدیدهای به نام «محو شدن صدای عزیزان». شاید به همین دلیل است که نشنیدن صدای کسی بعد از رفتنش، نوعی فراموشی اجباری و دردناک است. آیا شما هم تا به حال صدای کسی را به خاطر آوردهاید که سالها از رفتنش گذشته باشد؟
راهکار:
این بیت به حسرت شنیدن صدای کسی اشاره دارد که از دست رفته. یک دیدگاه جالب: صدای هر انسان منحصر به فرد است و بعد از مرگ، تنها در حافظهی دیگران زنده میماند. اگر تجربهی مشابهی دارید، شاید نوشتن خاطرهای از آن صدا به شما در تسکین دلتنگی کمک کند.