صدای محمدرضا شجریان

وقتی صدایش تصنیف شجریان را تداعی می‌کند:

پژوهش‌های روان‌شناسی تکاملی می‌گویند مغز انسان صدا را پیش از معنای کلمات در آمیگدال پردازش می‌کند؛ برای همین یک صدای خاص می‌تواند بدون هیچ تماس چشمی، ضربان قلب را بالا ببرد. در موسیقی ایرانی، تحریرهای شجریان دقیقاً همان مدار پاداش مغزی را فعال می‌کند که صدای انسانی جذاب فعال می‌کند. یعنی مقایسه‌ی این متن فقط شاعرانه نیست، عصب‌شناسانه هم هست. اگر صدا این‌قدر قدرتمند است، چرا در ادبیات عاشقانه همیشه چشم و لبخند اول می‌آیند؟

راهکار:

این متن فقط وصف چهره نیست؛ نوعی حس‌آمیزی است که بینایی و شنوایی را به هم می‌دوزد. همین درهم‌آمیختگی دیدن و شنیدن، آن را از تعریف‌های معمول جدا می‌کند و به قصیده‌ای کوتاه نزدیک می‌سازد.