صبر کردن برای تنها کسی که ارزشش را داشت:
تحقیقات نشون داده که مغز انسان در روابط عاطفی، مادهای به نام «دوپامین» ترشح میکنه که دقیقاً شبیه واکنش به مواد مخدر عمل میکنه. وقتی صبر میکنی، مغزت در واقع داره به «انتظار پاداش» معتاد میشه، نه به خود شخص. این یعنی گاهی صبر کردن، بیشتر از عشق، به اعتیاد به امید شبیهه. سوال اینجاست: آیا این صبر، تو رو به آدم قویتری تبدیل کرد یا فقط بیشتر خسته کرد؟
راهکار:
نکته جالب اینجاست که در روانشناسی، «صبر کردن» اغلب با «امید واهی» اشتباه گرفته میشه. شاید وقتشه از خودت بپرسی: آیا این صبر، ارزش سرمایهگذاری رو داشت یا فقط یه تله احساسی بود؟