خاموشی چراغ درون؛ بهای صبوری:
در روانشناسی، 'خاموشی عاطفی' یا Emotional Numbing اغلب مکانیسمی دفاعی در برابر درد یا فرسودگی است. مغز برای حفظ انرژی، حساسیت بخشهایی از سیستم لیمبیک (مرکز احساسات) را کاهش میدهد. این همان 'صبوری' به بهای 'خاموشی' است. پارادوکس جالب اینجاست که گاهی برای محافظت از آتش شورمان، مجبوریم ابتدا شعلهاش را پایین بکشیم. آیا این تجربه، بیشتر شبیه یک قربانی آگاهانه است یا یک خیانت ناخواسته به خود؟
راهکار:
این حس 'خاموشی' ممکن است نشانهای از 'سوگ عاطفی' باشد؛ یعنی سوگواری برای بخشی از خود که تغییر کرده یا کنار گذاشته شده. شاید مفید باشد که بنویسید آن 'چراغ' دقیقاً چه ویژگیای داشت (مثلاً: شادی بیدلیل؟ کنجکاوی؟ امید؟). نامگذاری آن، اولین قدم برای درک چیزی است که گم شده.