صبوری عاشقانه

صبری که پایانش معشوق است:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون می‌ده انتظار برای یه پاداش مطلوب (مثل وصال معشوق) سطح دوپامین رو تا ۳۰۰٪ بالاتر از خود لحظه دریافت پاداش افزایش می‌ده. یعنی مغز ما طوری سیم‌کشی شده که صبر کردن برای یه هدف عاشقانه رو به‌اندازه رسیدن لذت‌بخش می‌کنه. سوال: آیا این یعنی عشق واقعی همیشه با کشش و انتظار گره خورده؟

راهکار:

این بیت زیبا رو میشه از دید نوروساینس هم نگاه کرد: تحقیقات نشون می‌ده انتظار برای پاداش ارزشمند (مثل عشق) دوپامین بیشتری آزاد می‌کنه تا خود پاداش. پس خودِ صبر می‌تونه لذت‌بخش باشه، نه فقط پایانش.