صبر کن، صبح میشه: سخن بانو شهرزاد سعادت:
در نوروبیولوژی، انتظار برای یک رویداد مثبت (مثل طلوع صبح) ترشح دوپامین را تا ۸۰٪ بیشتر از خود آن رویداد افزایش میدهد. مغز ما با پیشبینی پاداش، انرژی تحمل را میسازد. جالب اینجاست که شهرزاد قصهگو نیز با قصههای ناتمام، ذهن شهریار را در خلسهای از «انتظار برای شنیدن» نگه میداشت تا مرگش را به تعویق بیندازد. آیا ما هم با تکرار «صبح میشه» داریم قصهی خودمان را شببهشب زنده نگه میداریم؟
راهکار:
شاید صبحی که منتظرش هستی، فقط یک تغییر بیرونی نیست. در روانشناسی به این پدیده «توهم رسیدن» میگویند: فکر میکنیم با عوض شدن شرایط، همه چیز درست میشود، اما اغلب این خودِ حرکت و امید است که به زندگی معنا میدهد. صبح شاید همان صلح با شبِ درونت باشد.