دلنوشته غمگین جدایی: ساختی و سوختی و رفتی:
آیا میدانستی پدیدهای به نام «اثر زبالهدان ذهنی» در روانشناسی وجود دارد؟ وقتی کسی را ایدهآل میکنیم، بعد از ترک، مغز ناخودآگاه خاطرات بد را حذف و فقط خوبیها را نگه میدارد – به همین دلیل «از اول نموندی» تبدیل میشود به یک معمای حلنشده. جالب اینجاست که این مکانیسم دفاعی، در واقع مانع درس گرفتن از الگوهای سمی میشود. چرا ذهن ما اینقدر برای ماندن در خاطرات شیرینِ ناقص مقاومت میکند؟
راهکار:
این متن انگار توصیف یک چرخهٔ تکراری است: ساختن و نابود کردن. پژوهشهای روانشناسی نشان میدهد آدمهایی که الگوی «ساختن و سوختن» دارند، اغلب از ترس صمیمیت واقعی فرار میکنند. شاید سوال واقعی این نیست که چرا او ماندنی نبود، بلکه چرا تو دوباره به کسی که نشانههای ناپایداری دارد فرصت دادی.