از خودم یک آدم آهنی ساختم:
در روانشناسی، مفهوم «زره شخصیت» (Character Armor) از ویلهلم رایش میگوید که انسانها برای محافظت از آسیبهای عاطفی، لایههای رفتاری و تنش عضلانی میسازند. ساختن «آدم آهنی» یعنی ایجاد زرهی که از درون حس میکند اما بیرون را فلج میکند. آیا این زره در درازمدت بیشتر از اینکه محافظت کند، محدودت نمیکند؟
راهکار:
این استعاره رو میتونی به چالش بکشی: آدم آهنی بودن یعنی همیشه مقاوم اما شکننده در برابر ضربههای ناگهانی. شاید بهتر باشه گاهی یه لایهی لاستیکی از انعطاف هم بهش اضافه کنی تا بتونی تغییرات رو جذب کنی.