فلسفهی ساختن خاطره بدون نیاز به توضیح خود:
مغز ما خاطرات را مثل یک فیلم ضبط نمیکند، بلکه هر بار بهیادآوری، آنها را بر اساس خودِ کنونیمان بازنویسی میکند. پدیدهای به نام «بازتحکیم حافظه» یعنی هر بار که خاطرهای را تعریف میکنیم، نسخهاش در مغز تغییر میکند. پس «توضیح دادن خودمان به بقیه» نهتنها خاطره را مخدوش نمیکند، که آن را به یک داستان مشترک و زنده تبدیل میکند. تناقض شیرینیست: برای ساختن خاطره آمدهایم، اما تعریفش، خودش یک خاطرهی تازه میسازد. بهنظرتان سکوت، خاطره را ناب نگه میدارد یا ناقص؟
راهکار:
جالب است که گاهی توضیحدادن خودمان به دیگری، خودش خاطرهای تازه میسازد. شاید مرز میان «ساختن خاطره» و «توضیح خود» مبهمتر از چیزیست که فکر میکنیم و هر دو بخشی از یک زیست اصیلاند.