معنای ساختن در میان سوختن؛ یک پارادوکس انسانی:
در روانشناسی به این پدیده «رشد پسآسیبی» میگویند: انسانها پس از بحرانهای شدید، اغلب ارزشهای تازهای میسازند، روابط عمیقتری شکل میدهند و قدر لحظههای کوچک را میدانند. جالب اینجاست که مغز در شرایط سوختن (استرس مزمن) دوپامین را به جای لذت، برای بقا بازتوزیع میکند – یعنی دقیقاً همان مادهای که خلاقیت را ممکن میکند در خدمت بازسازی قرار میگیرد. سوال اینجاست: آیا میتوان بدون جرقهی سوختن، چیزی واقعی ساخت؟
راهکار:
این سوال در واقع یک پارادوکس انسانی را بازتاب میدهد: هر آفرینشی نیاز به انرژی دارد، و گاهی همان سوختن – یعنی مصرف شدن – تنها منبع آن انرژی است. شاید پاسخ در تغییر تعریف «ساختن» باشد: ساختن لزوماً محصول نهایی نیست، گاهی خود فرایند سوختن، نوعی دگرگونی و بازسازی است.