ساختن دنیای خودمان

ساختن دنیای خودمان؛ نجات از دنیای دیگران:

در روان‌شناسی اگزیستانسیال، بینسوانگر سه جهان را از هم جدا می‌کند: جهان زیستی، جهان اجتماعی و جهان درونی. او معتقد بود سلامت روان در گفت‌وگوی مداوم این سه جهان شکل می‌گیرد؛ حذف جهان درونی انسان را به بازتاب جهان دیگران تبدیل می‌کند.

راهکار:

این جمله بیشتر از انزوا، از مرزِ بقا می‌گوید: آدم بدون روایت و جهان درونی، در روایت دیگران حل می‌شود. دنیای شخصی اما وقتی پایدار است که یک پنجره به جهان مشترک داشته باشد؛ نه دیوار. می‌توان آن را مثل اتاقی دید که هم محل خلوت است و هم درش به یک گفت‌وگوی واقعی باز می‌شود.