ساختن بعد از از دست دادن

غرق شدن کشتی و رشد بعد از شکست:

پارادوکس آنتی‌فراجیل: روان و بدن با فشار معین نه‌تنها مقاوم‌تر می‌شوند، بلکه رشد پس از آسیب رخ می‌دهد؛ اما فشار بیش از حد، همان ضربه را به فروپاشی تبدیل می‌کند. کشتی غرق‌شده فقط وقتی «شنای یادگیری» می‌دهد که آب آن‌قدر عمیق نباشد که فرصت آزمون‌وخطا بماند. مرز نابودی و رشد کجاست؟

راهکار:

کشتی فقط وسیله جابه‌جایی بود؛ غرق شدنش یعنی مسیر آبی حالا خودت هستی. ارزش این جمله در سرعت شنا نیست، در این است که هر بار کشتی کوچک‌تری برای عبور از طوفان بعدی لازم داری.