آیندهای که قرار بود با هم بسازیم، بدون تو:
در روانشناسی به این حالت «آیندهنگری اپیزودیک» میگویند؛ مغز ما آینده را مثل خاطره میسازد، نه مثل پیشبینی. وقتی کسی میرود، تمام شبیهسازیهای آیندهای که با او در ذهنت ساخته بودی فرو میریزد و این درد، در واقع خطای پیشبینی مغز است، نه فقط یک احساس ساده. مغزت حالا باید از صفر شروع کند؛ اولین صحنه را چهطور میسازی؟
راهکار:
آیندهای که با حضور یک نفر تصور میشود، بعد از رفتنش بیشتر شبیه خاطرهای از آینده است تا یک نقشهی واقعی. شاید بهجای بازسازی همان آینده، حالا وقتش است نسخهای تازه برای خودت بنویسی.