ساختن آدم ایده‌آل در ذهن

وقتی نصفِ تصور ذهنی‌ات هم نیست؛ ناامیدی از آدم ایده‌آل:

در نوروساینس به این «خطای پیش‌بینی پاداش» می‌گویند: مغز وقتی به کسی وابسته می‌شود، دوپامین را نه برای خودِ آن شخص، بلکه برای «پیش‌بینیِ» بودنش ترشح می‌کند. همان‌طور که شرطی‌سازیِ پاولف سگ را پیش از غذا آب‌دهان می‌اندازد، تو پیش از دیدنِ واقعیت، عاشقِ تصویری شده بودی که خودت ساخته بودی. یعنی این انتخابِ آگاهانه نبود؛ عصب‌شناسیِ عاشقی بود. حالا که ذهنت از آن توهم بیدار شده، حاضری واقعیتِ نیمه‌آدم را همان‌طور که هست ببینی؟

راهکار:

شاید او نصفِ تصورت نبود، اما تو در آن خیال، نسخه‌ای از خودِ کامل‌ترت را ساخته بودی؛ حالا می‌توانی آن نسخه را از روی دیگری بردار و روی خودت سرمایه‌گذاری کنی.