ساحل تنهایی

ایستاده بر ساحل تنهایی؛ غم آبی دریا و خاطرات کشتی‌ها:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند که تماشای خط افق دریا، فعالیت شبکه حالت پیش‌فرض مغز (Default Mode Network) را کاهش می‌دهد؛ همان شبکه‌ای که هنگام نشخوار ذهنی و یادآوری خاطرات تلخ فعال می‌شود. به همین دلیل، ایستادن در ساحل، نوعی خوددرمانی ناخودآگاه برای ذهنِ خسته است.

راهکار:

شاید کشتی‌ها رفته‌اند، ولی جزر و مدی که از آن‌ها به جا مانده، هنوز هم خط ساحلی وجودت را شکل می‌دهد. ساحل تنهایی، کارگاه مجسمه‌سازی خاطرات است.