سایه شدن در عشق

عادت کردن به سایه و قول‌های آمدن؛ دلبستگی یا اعتیاد عاطفی؟:

اثر زیگارنیک می‌گوید مغز کارهای ناتمام را دو برابر کامل‌ها به خاطر می‌سپارد؛ وعده‌ی مبهمِ «هرجا باشی می‌آیم» دقیقاً یک حلقه‌ی باز است که ذهن را درگیر نگه می‌دارد. از طرفی پاداش متناوب در روان‌شناسی رفتاری، قوی‌ترین شرطی‌سازی عاطفی را می‌سازد؛ مثل قماربازی که با بردهای نامنظم معتاد می‌شود. عادت کردن به این وعده، شاید بیش از عشق، اسارتِ دوپامینی باشد.

راهکار:

عادت به حضورِ حتی سایه‌ای، گاهی آدم را از دیدنِ نبودِ واقعی کور می‌کند؛ مغز بین «قولِ آمدن» و «خودِ آمدن» تفاوت نمی‌گذارد، برای همین آرام می‌شوی. اما فرق سایه و آدم این است که سایه در نبودِ نور هم محو می‌شود. شاید بد نباشد گاهی چراغ را خاموش کنی تا ببینی چه چیزی واقعاً کنارت مانده.