زخمهایی که در دنیای بیرنگ میسوزند:
مغز انسان، درد عاطفی را دقیقاً در همان نواحی فیزیکی پردازش میکند که درد جسمی را. پس سوزش زخمهایتان واقعیتر از آن چیزی است که فکر میکنید. جالب اینجاست که سیاه و سفید کردن محیطمان شاید نوعی مکانیزم دفاعی باشد برای فرار از آن سوزش. چرا آدمها گاهی ترجیح میدهند جهان را بیرنگ ببینند تا با زخمهایشان روبرو نشوند؟
راهکار:
این جمله بیشتر یک توصیف شاعرانه از درونمایهٔ رنج است. میتوان آن را بهعنوان دعوتی به آگاهی از این نکته بازتعریف کرد: سیاه و سفید شدن جهان شاید سپری باشد برای زنده ماندن؛ اما زخمها هستند که به ما یادآوری میکنند هنوز رنگ هست.