قلب سیاه یعنی درون هم سیاه است؟ بررسی نشانهها:
در روانشناسی رنگ، سیاهی نه صرفاً نبود نور، که جذب کامل آن است. جالب اینکه در نوروساینس، افراد دارای رفتار ضداجتماعی اغلب در قشر پیشپیشانی (مرکز همدلی) واکنشی شبیه «حفره سیاه» نشان میدهند: درد دیگران را دریافت میکنند، اما همدلی بازتاب نمیشود، انگار که نور را میبلعند. این همان «سیاهی درون» ادبیات ماست. پرسش تاو: آیا میتوان این حفره را با نور دوباره شارژ کرد؟
راهکار:
این نگاه یادآور «خطای اسناد بنیادین» در روانشناسی است: ما اغلب رفتار دیگران را به ذاتشان نسبت میدهیم اما شرایط خودمان را به عوامل بیرونی. هر قلب سیاهی لزوماً سرچشمهاش سیاهی نیست؛ شاید دودههای روزگار روی آیینهای نشسته باشد که روزی صیقلی بوده. سیاهی و سفیدی، تضادی باستانیست، اما انسان طیفی از خاکستریست.