ساده لوح نبودن

مرزهای رفاقت؛ نه ساده‌ایم نه زرنگ!:

در روان‌شناسی تکاملی، «همکاری متقابل» وقتی پایدار می‌ماند که هر دو طرف هزینهٔ فریب را بپردازند؛ به همین دلیل مکالمات دوستانه اغلب مثل یک بازی علامت‌دهی عمل می‌کنند: «من ساده نیستم» و «تو زرنگ نیستی» هر دو پیام‌هایی برای حفظ تعادل قدرت‌اند. در رفاقت، این تعادل را با صراحت می‌سازید یا با کنایه؟

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور خواند: رفاقت نه معاملهٔ زرنگی است نه مسابقهٔ ساده‌لوحی؛ دقیقاً همان جایی معنا پیدا می‌کند که دو طرف بتوانند بدون کنایه، مرزهایشان را بگویند. بازخوانی تیزتر: «حرف رفاقت وسط بود» یعنی قرار نیست کسی نقش برنده داشته باشد؛ برندهٔ واقعی، رابطه‌ای است که در آن هیچ‌کس مجبور نیست زرنگ‌بازی دربیاورد.