ساده بودن در این دوره زمانه؛ جرم است یا نبوغ؟:
در روانشناسی اجتماعی یک یافتهی عجیب هست: آدمها در بازیِ «سادهدلی» کسی را که عمداً ساده و بیپیرایه است، خنگ نمیبینند؛ بلکه بهعنوان سیگنالِ قدرتمندِ اعتمادپذیری در نظر میگیرند. تکامل، صداقت را گران خریده؛ چون همکاریِ بیپوشش ریسک دارد. پس «مجرمِ سابقهدارِ سادگی» در واقع تنها کسی است که هنوز جرأتِ پرداختِ ریسکِ همکاری را دارد؛ بقیه فقط زیر نقابِ پیچیدگی قایم شدهاند. سوال: اگر این جرم باشد، قانونش را چه کسی نوشته؟
راهکار:
سادگی در دنیایی که همه نقش بازی میکنند، نه جرم، بلکه کمیابترین جسارت است؛ تو فقط انتخاب کردهای «خودی» را به «بازیشده» بدهی.