ساعت ها نگات کردن و تا همیشه مال من بودن:
تماس چشمی طولانی تر از چند ثانیه باعث ترشح اکسی توسین و فعال شدن قشر پیش پیشانی می شود؛ همان مسیری که اعتیاد و دلبستگی را می سازد. مغز برای نگاه کردن به چهره ای که دوستش دارد، نورون های آینه ای را روشن می کند و عملاً حالت هیجانی طرف مقابل را شبیه سازی می کند. به همین دلیل «ساعت ها نگات کنم» یک اغراق شاعرانه نیست؛ یک تجربه بیوشیمیایی واقعی است. حالا فکر کن اگر نگاه قطع شود، مغز باید از چه چیزی سم زدایی کند؟
راهکار:
این متن را به چشم یک نقشه دلبستگی بخوان نه صرف یک ابراز احساسات؛ تکرار واژه های بدنی مثل نگا، بوس، بغل و دست نشان می دهد زبان عشق تو فیزیکی و امنیت محور است. جالب است که جمله با «چون من یه کایان بیشتر ندارم» تمام می شود؛ یعنی عشق تو از کمیابی نیرو می گیرد، نه از فراوانی. اگر بخواهی این حس را عمیق تر کنی، می توانی نسخه ای بنویسی که در آن کایان هم همین جمله را به تو بگوید.