ساعت دیواری و تنهایی

چاوشی: ساعت دیواری و دلتنگی عزیز رفت:

طبق تحقیقات روانشناسی، زمان در حالت غم و انتظار کندتر به نظر می‌رسد، چون مغز جزئیات منفی را با وضوح بیشتری ثبت می‌کند. ساعت دیواری اما بی‌خیال این مکانیسم ذهنی، یکنواخت تیک‌تاک می‌کند. آیا واقعاً زمان التیام‌بخش است یا فقط ما را به فراموشی عادت می‌دهد؟

راهکار:

این بیت، تناقض نمادین بین تداوم بی‌احساس زمان و توقف درون انسان را نشان می‌دهد. شاید تأمل در این نکته جذاب باشد: آیا ما هم مثل ساعت دیواری، بی‌خبر از رفتن‌های بزرگ، به تیک‌تاک عادت‌هایمان ادامه می‌دهیم؟