هنوزم شرط میبندم: ریسک فکری در دل تاریکی:
در روانشناسی قمار، پدیدهای به نام «توهم کنترل» وجود دارد: افراد وقتی حس کنند بر نتیجه تأثیر دارند بیشتر شرط میبندند، حتی اگر نتیجه کاملاً تصادفی باشد. مغز ما الگوهای ناموجود را در تاریکی پیدا میکند (مثل کوه در شب). معاملهگران حرفهای هم در بازارهای مالی همین خطا را دارند. آیا «فکر» همیشه قابل شرطبندی است یا خودش یک توهم؟
راهکار:
گاهی «فکر» تنها چراغیست که در کوهستان تاریک ذهنمان روشن میکنیم؛ شاید نتیجهاش قطعی نباشد، اما اصلِ روشنماندنش یک پیروزیست. این شرطبندی روی خودآگاهی، حتی در شبِ بیمهتاب، مانند فانوسیست که مسیر را حدس میزند نه تضمین. همین حدس زدن، شرافتمندانهترین شکل زندگیست.