ریسک در رابطه عاطفی

پذیرش عاشقانه یک قاتل احتمالی:

در روانشناسی، این وضعیت شبیه «سندرم استکهلم عاطفی» است، که در آن فرد در ازای دریافت توجهِ کم، به کسی که بالقوه آسیب‌زننده است وابستگی پیدا می‌کند. مغز، ترس را با عشق اشتباه می‌گیرد تا از شوک رهایی بیابد. آیا این پذیرش، شجاعت است یا یک مکانیسم دفاعی پیچیده؟

راهکار:

این جمله یادآور «پارادوکس انتخاب عاطفی» است: گاهی مغز، درد قطع رابطه را آنقدر بزرگ می‌کند که ترجیح می‌دهد در رابطۀ سمی بماند، گویی این یک «انتخاب» است. شاید مفید باشد بپرسیم: آیا واقعاً می‌پذیریم، یا فقط از ترس تنهایی، تسلیم شده‌ایم؟