رشد فردی از رنج

پذیرش، آن لبخندِ در سکوت است که بر لبانِ روح می‌نشیند، هنگامی که می‌فهمد غم، نه یک مهمان ناخوانده، که بخشی از نقشهِ پیچیدهٔ هستی است.

همان‌طور که زمینِ تشنه، باران را در بر می‌گیرد تا حیات در آن جوانه زند، روحِ پذیرنده نیز غم را می‌پذیرد تا از دلِ درد، دانه‌هایِ استقامت و درکِ عمیق‌تر را برویاند.️