رنج و رشد؛ چرا سختی انسان را قویتر میکند؟:
هورمسیس میگوید استرسهای کنترلشده، سیستمهای زیستی را مقاومتر میکنند: برخی دانهها فقط پس از عبور از آتش یا دمای بالا سبز میشوند. در مغز هم نورونها در مواجهه با چالشهای تازه، سیناپسهای جدید میسازند، نه در آسایش کامل. نکته ظریف آنجاست که منحنی یِرکس–داوسون میگوید درد کم رخوت میآورد و درد زیاد نابودی؛ فقط محدودهای میانی رشد میسازد. فکر کردهاید «دوزِ درستِ رنج» برای هر آدم چقدر است؟
راهکار:
شاید این دو جمله را بشود از زاویهای دیگر دید: باران برای گلی که ریشه دارد نجات است، برای نهالی که تازه کاشته شده سیل. رنجها هم همینطورند؛ نه وجودِ درد، بلکه اندازه و زمانِ آن است که تعیین میکند چیزی را شکوفا کند یا بشکند.