امید در میان استخوانهای خرد شده:
آیا میدانستی در زیستشناسی به این میگویند «هایپرارتروفی جبرانی»؟ برخی گیاهان بعد از له شدن ریشه، با ترشح هورمونهای اضطراری ساقههای ضخیمتر میزنند. همین مکانیسم در مغز انسان به نام «نوروپلاستیسیتی» به کار میافتد: شکست عصبی، مسیرهای تازه برای بازسازی میسازد. این «تقلا» دقیقاً همان جهش تکاملیست که از دل شکستگیها بیرون میزند. سؤال: آیا میتوان «امید» را همان غریزهٔ بقای سلولی دانست؟
راهکار:
این تصویر رو با پدیدهٔ «پسروی خلاق» مقایسه کن: گاهی شکستن استخوانها فرصتی برای کلسیمگذاری قویتر است. برای روزهای سخت، یک دفترچه از «شکستنهای ثمربخش» جمع کن.