جبران خلیل جبران: غم، راهی به عمق وجودت:
نوروساینس می‌گوید غم مزمن، آمیگدال (مرکز ترس) را بزرگ می‌کند و قشر پیش‌پیشانی (منطقه تصمیم‌گیری منطقی) را کوچک. اما غم پردازش‌شده (نه سرکوب‌شده) برعکس عمل می‌کند: اتصال بین این دو ناحیه را تقویت می‌کند و به تو توانایی درک لایه‌های زیرین احساسات را می‌دهد. جبران درست می‌گفت: غم می‌تواند جراحی باشد که نه برای نابودی، که برای دسترسی به اعماق وجودت انجام می‌شود. آیا تا به حال تجربه کرده‌ای که یک غم عمیق، تو را به درکی از خودت رسانده باشد که شادی هرگز نتوانست؟
راهکار:
این جمله به ما یادآوری می‌کند که غم می‌تواند مثل یک نقشه گنج عمل کند: اگر به جای فرار از آن، با کنجکاوی به سراغش بروی، به لایه‌های پنهان شخصیتت دست پیدا می‌کنی که در شادی هرگز قابل کشف نبودند. پیشنهاد می‌کنم دفعه بعد که غمگین شدی، یک سوال از خودت بپرسی: «این حس الان داره کدوم بخش از وجودم رو بهم نشون می‌ده که تا حالا ندیده بودم؟»