رسیدن واسه میوه هاست

رسیدن واسه میوه‌هاست؛ آدم‌ها یا نمی‌رسند:

روانشناسان به این ماندگاری نرسیده‌ها «اثر زیگارنیک» می‌گویند: مغز کارهای ناتمام را بهتر از تمام‌شده‌ها به خاطر می‌سپارد. از نظر عصب‌شناسی، دوپامین در مسیرِ رسیدن بیشتر از لحظه‌ی رسیدن ترشح می‌شود؛ پس نرسیدن مدار پاداش را باز نگه می‌دارد و آدم را در خیال زنده‌تر می‌کند.

راهکار:

نرسیدن همیشه فقدان نیست؛ گاهی نرسیده‌ها کامل‌ترین نسخه‌ی ممکن‌اند چون در همان لحظه متوقف می‌شوند و فرصت خراب شدن پیدا نمی‌کنند. یک قاب بسته که هیچ خطی رویش نیفتاده.