رسیدن حقیقت

حقیقت دیر می‌رسد؛ چرا هیچ‌وقت گم نمی‌شود؟:

در روان‌شناسی، «ناهماهنگی شناختی» نشان می‌دهد مغز برای فرار از حقیقت ناخوشایند، واقعیت را تحریف می‌کند؛ اما حافظه ضمنی آن را آرشیو می‌کند. از طرفی در فیزیک، اصل حفظ اطلاعات کوانتومی می‌گوید هیچ اطلاعاتی واقعاً نابود نمی‌شود، حتی در تبخیر سیاه‌چاله. شاید «دیر رسیدن حقیقت» نتیجه مسیر طولانی عبور از فیلترهای شناختی و سانسور اجتماعی باشد. حالا چرا بعضی حقیقت‌ها را فقط وقتی می‌پذیریم که دردشان تمام شده باشد؟

راهکار:

حقیقت مثل دیرترین مهمان است؛ وقتی همه رفتند، تازه می‌رسد. شاید دیر رسیدنش برای این است که فقط کسانی آن را می‌بینند که هنوز بیدارند.