آرزوی قدم زدن زیر باران تا رسیدن بهار:
مغز انسان هنگام برنامهریزی برای یک تجربه لذتبخش (مثل قدم زدن زیر باران) دوپامین ترشح میکند که دقیقاً همان مادهای است که در لحظه تحقق آن هم آزاد میشود. یعنی خود آرزو کردن، بخشی از لذت را به ما هدیه میدهد. جالب اینجاست که صدای باران امواج آلفای مغز را افزایش میدهد و حس آرامش عمیق ایجاد میکند. بهار هم از نظر زیستشناسی، سطح سروتونین را بالا میبرد. پس ترکیب این دو آرزو، یک بمب شیمیایی شادیآفرین است. سوال: آیا تا به حال به این فکر کردهاید که چرا آرزوهای ساده مثل این، قویترین خاطرات را میسازند؟
راهکار:
اگر این دیالوگ را برای کسی نوشتهای، میتوانی عکسهایی از لحظات مشترک زیر باران یا گلهای بهاری کنارش بگذاری تا حس زندهتری منتقل شود.