وقتی مجبوری عشق دیگران را به هم برسانی:
تحقیقات روانشناسی میگوید مغز ما وقتی کسی را به کسی که دوستش داریم میرسانیم، همان نواحی فعال میشود که هنگام طرد شدن فیزیکی فعال میشود. یعنی بدن تو دارد یک «ضربه عشقی» واقعی میخورد، نه فقط یک دلشکستگی مجازی. آیا این مکانیسم دفاعی برای جلوگیری از وابستگی است یا فقط یک شکنجهی تکاملی؟
راهکار:
این جمله انگار تصویری از «قهرمان خاموش» عشق است. اگر در این موقعیت هستی، یک راه جالب برای بازنویسی داستان: به جای نقش پیک، نقش «آینه» را بازی کن – به او نشان بده چقدر لیاقت دارد، نه اینکه فقط او را به دیگری برسانی. گاهی ارزش تو در دیده شدن خودت است، نه در رساندن دیگران.