روزهای نیامده

عشق به وطن و امید به روزهای نیامده:

بندیکت اندرسون می‌گوید ملت یک «اجتماع خیالی» است؛ یعنی حتی افراد هم‌وطن که هرگز همدیگر را نمی‌بینند، چون تصویر مشترکی از آینده دارند خود را به هم گره زده‌اند. پس «سرزمینی که دوستش دارم» فقط خاک نیست؛ یک روایت جمعی از روزهای نیامده است. آینده‌ای که هنوز ساخته نشده، نیرومندترین عامل انسجام اجتماعی است. آیا وطن یعنی حافظه‌ی مشترک یا پروژه‌ی مشترک؟

راهکار:

این متن را می‌توان به‌جای یک آرزو، یک نقشه‌ی ذهنی خواند: روزهای نیامده، نتیجه‌ی «امروز»هایی هستند که جدی گرفته می‌شوند. به همین سادگی، هر اقدام کوچک امروز، یکی از آن روزهای منتظر را به واقعیت نزدیک‌تر می‌کند.