روزهای از دست رفته

چند سال منتظر روزهای خوب بودم؛ غافل از اینکه روزها در رفتن بودند:

مغز انسان در حالت انتظار، دوپامین را پیش از خود رویداد ترشح می‌کند؛ برای همین «رسیدن» اغلب کمرنگ‌تر از «انتظار» است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند آدم‌ها وقتی به آینده فکر می‌کنند، حال را به‌عنوان یک ایستگاه موقت مصرف می‌کنند. جالب‌تر اینکه بر اساس نظریه «اوج و پایان»، ما فقط اوج و پایان یک دوره را به یاد می‌آوریم، نه روزهای معمولی را. پس آنچه از دست رفته، شاید نه لحظه‌های خوب، بلکه «اکنون» بوده است.

راهکار:

شاید روزهای خوب همان روزهایی بودند که منتظرشان بودیم و متوجه نبودیم؛ جنسشان از جنس عبور بود، نه توقف.