روزگار سیاه عاشقی

فدای موهای مشکی‌ات؛ عاشقانه‌ای به رنگ سیاه:

موی سیاه حاصل غلظت بالای یوملانین است؛ همان رنگدانه‌ای که نور را جذب می‌کند و در نگاه انسانی اغلب رمزآلودگی، اقتدار و جذابیت می‌سازد. در روانشناسی رنگ، سیاه مرز ناشناخته‌هاست و عاشقانگی را به سمت وسواس فکری می‌برد. ادبیات فارسی نیز «زلف سیاه» را دامِ دل می‌دانسته؛ از حافظ تا سعدی، سیاهی مو استعاره‌ی بی‌قراری و شبِ وصال بوده است.

راهکار:

در روانشناسی رنگ، سیاه نه فقط اندوه، که اقتدار، رمزآلودگی و جذابیت است؛ پس «همرنگ روزگار شدن» را می‌توان از زاویه‌ی مغناطیسِ معشوق خواند، نه صرفاً سیاهی حال و روز.